خستگی

ما مهندسای مواد یه مبحث مهم توی درسام داریم به اسم خستگی. که البته این مفهوم با مفهوم خستگییه که ما از بچگی اون رو بکار می بریم تا حدی شباهت داره.

به این معنی که وقتی ماده ای تحت سیکل های مداوم کاری قرار می گیرد زودتر از حد شکست خودش می شکند به زبون ساده تر یعنی اینکه ماده قبل از این که به اوج کاری خودش برسه از کار می افته و معیوب میشه.

در اینجا بحثم مطرح کردن مباحث علمی و درسی نیست بلکه منظورم اینه که ما آدم ها هم وقتی فشار زیادی رو از کارهای مختلف بهمون وارد میشه ناخوداگاه می شکنیم و پس از اون و قبل از اینکه دوباره خودمون رو ترمیم کنیم به صورت ناقص و معیوب کار می کنیم مثلا کسی که افسردگی داره دقیقا داره چنین شرایطی رو تحمل می کنه. در نتیجه سعی کنیم روزانه چند دقیقه با خودمون خلوت کنیم که مبادا شکسته باشیم ولی خودمون ندونیم. البته این مورد استثنا هایی هم دارد

مثلا نمونه بارزش خودم که الان چهار هفته پشت همه که دارم نیم ترم میدم و همچنان هم تموم نشده و واقعا هم داغون شدم وولی چاره دیگه ای ندارم و با امید تابستون دارم خودم رو نگه میدارم.

امیده که آدم ها رو زنده نگه میداره وگرنه انسان بدون امید با مرده هیچ فرقی نداره.

شرمنده که بحثم انقد طولانی و غمناک شد ولی خب چه کنم که تنها جای بروز دادن حرفام اینجاعه.

مواظب خودتون باشید.

در پایان برای اینکه بحث غمگین هم تموم نشه توصیه می کنم که کلیپ آقای رائفی پور رو نگاه کنید که خدایا بسه دیگه خسته شدیم خودمون که هر بار میبینمش حالم بهتر میشه.

با اجازه همگی فعلا یا علی